Γράφει η Νίκη Τσάγγου στην Romfea.gr
Κλινική ψυχολόγος και Θεολόγος

Αυτή η πρώτη Κυριακή της γυναίκας Σαμαρείτιδας που εγκατέλειψε την στάμνα της στο πηγάδι, όταν συνάντησε την ποιότητα του λόγου του Χριστού, όταν συνάντησε τον δάσκαλο του οποίου ο λόγος ξεδιψά, με την βοήθεια της κάμερας (ευτυχής συγκυρία) οπτικοποιειται τα μυστήριο, καθώς σηκώνεται το πέπλο, ξεδιαλύνονται γεγονότα και σκέψεις μπερδεμένες του νου, σύμφωνα με διάφορα ανυπόστατα που έχουν συμβεί, την περασμένη πασχάλια περίοδο.

Τυχαίο εύρημα το βίντεο μέσα στο πλήθος καταιγιστικής πληροφόρησης. Θα υπάρχουν πάρα πολλά αντίστοιχα και παρηγορητικά που δεν γνωρίζω, σε πολλές γειτονιές της χώρας.

Πλήθος λαού συρρέει σαν σώμα ενωμένο να ομολογήσει μια πίστη αδιαίρετη, προ και μετά απαγορευτικών μέτρων. Τίποτε δεν άλλαξε!

Πολλά παιδάκια βρεφικής και πρώιμης παιδικής ηλικίας απολύτως εξοικειωμένα, διψασμένα κι αυτά, καρτερούν και λαχταρούν Χριστό που μοιάζει ο πλέον οικείος και γνώριμος.

Όλη αυτή η εικόνα μπροστά στην κάμερα, προς θέαση και ακρόαση των πάντων, υπαινίσσεται κοπιώδη εργασία των ιερέων χρόνια τώρα…

Είναι μια τάξη που φαινομενικά έχει καλλιεργηθεί με μεγάλο κόπο διαχρονικά, σ ένα λαό που καταγγέλεται για αυθαιρεσία, συγχρωτισμό, απείθεια, παραβατικότητα.

Η εικόνα στο βίντεο δείχνει λαό πεπαιδευμένο, εγνωσμένο κι όχι απεγνωσμένο, υπομονής, ενότητας, πειθαρχίας, λαό εργατικό και συμφιλιωμένο με τον θάνατο τον δικό του και του Χριστού. Αναπάντεχη αναστάσιμη προοπτική!

Τα πολλά παιδάκια και βρέφη που με ευλάβεια και τάξη προσέρχονται στο μυστήριο και αξιοθαύμαστη υπομονή, υπαινίσσονται ένα σπάνιο ιδεώδες για την χώρα, την πολυτεκνία εφαρμοσμένη στην πράξη, αυτήν που επιχειρεί με μικρό επιδόματα η ελληνική πολιτεία να διεγείρει, αλλά τελικά μόνο ο Χριστός όχι σαν Ιδεώδες αλλά σαν το πλέον οικείο και ερωτικό, βαθειά ερώμενο Πρόσωπο επιτυγχάνει, να ενώσει τόσο αδιάσπαστα τα δυο φύλα, ώστε να μην κινδυνεύουν από διαζύγιο με το πρώτο φύσημα του ανέμου.

Μπροστά στην κάμερα την τηλεοπτική κοινωνούν χωρίς μάσκες και τερτίπια με τάξη, με ευλάβεια, με αποστάσεις υγιείς, λογικές, φυσικές όχι επιβεβλημένες, μητέρες νεαρές που εμπιστεύονται το βρέφος στον διπλανό, κοινωνούν οι ίδιες και μετά το βρέφος τους και μετά το άλλο τους παιδάκι που κρατούν από το χέρι και κατόπιν ο σύζυγος ήρεμος με τα υπόλοιπα παιδάκια τους και δεν χορταίνει κανείς να βλέπει παιδάκια να λαχταρούν και να ομολογούν Χριστό στην δική μας εποχή. Μοιάζει με όνειρο, αλλά η κάμερα δεν ψεύδεται. Ντοκουμέντο.

Εντυπωσιάζει η ηρεμία, η βεβαιότητα, η χαρά ως απόλυτη φυσικότητα, η ευγένεια των προσώπων, το αναστάσιμο ηθος τους που εάν η εκκλησία ήθελε θα το είχε από μόνη της και δεν χρειάζονταν φόβος τρόμος ποινές απαγορευτικά μέτρα drones δικογραφίες..κ.λ.π και υποχώρηση στα καπρίτσια και τους δήθεν επιδημιολογικούς φόβους της πολιτείας.

Θα ήταν το θεσμοθετημένο μέτρο σε κάθε ενορία, η απάντηση της εκκλησίας στην πολιτεία το Πάσχα, εάν οι ιερείς ήταν λειτουργοί Θεού, που γνωρίζονται με το ποίμνιο στέκονται δίπλα του σε κάθε αγωνία και ανάγκη της οικογένειας και του προσώπου, θυσιαστικά, το υπηρετούν κι αυτό παιδαγωγείται, ώστε ευλαβικά να σέβεται ο καθένας τον εαυτό του, τον ποιμένα και τους αδελφούς.

Φαίνεται ο σεβασμός και η τάξη μέσα στην εκκλησία, τον ναό, το σπίτι του Θεού.

Στοχάζεται κανείς…μα καλά αυτή η εικόνα της κοινωνίας είναι ιδεώδης, χωρίς προβλήματα, πολιτισμένη…

Εύκολα επανέρχεται ο νους στην γήινη πραγματικότητα:

η εικονιζόμενη μικρό-κοινωνία αυτή συνιστά ένα συνηθισμένο ποίμνιο ( το ίδιο απολίτιστο πιθανά σαν όλα τ άλλα, όμως δουλεμένο στην μετάνοια).

Δεν μπορεί η εικόνα να αντιπροσωπεύει παρα ανθρώπους μικρούς, συνηθισμένους, εργαζόμενο λαό ( με εργασία η ανεργία), με τα προβλήματα του, τις κόντρες, τις αντιθέσεις του σαν κοινωνία, την κρίση και κατάκριση, όλα συνηθισμένα και αναμενόμενα στην κοινωνία των ανθρώπων, όμως ευλαβικά ενωμένο μπροστά στην διψα του για την Αλήθεια που ο Χριστός Είναι για τους ανθρώπους.

Μαζί Του ενωμένοι, το ιδεώδες γίνεται θαύμα απτό, πραγματοποιημένο. Ευλάβεια στην Θεία Μετάληψη έχουν μόνο οι βαθειά εξομολογημένοι, οι συνειδητοποιημένοι, οι ξεδιψασμένοι…

Αναμφισβήτητα, η εικόνα δείχνει λαό καλλιεργημένο στο ορθόδοξο φρόνημα, κατηχημένο, και πολύ καλά δουλεμένο στο εξομολογητήριο, ώστε με τέτοια αθρόα προσέλευση να ομολογεί την Πίστη του, μπροστά στην κάμερα.

Δεν αποτυπώνει η εικόνα ανθρώπους που έρχονται εθιμοτυπικά. Διότι δεν θα ήταν τέτοιο το μέγεθος. Μάλλον πρόκειται για ανθρώπους που ταπεινά διεργάζονται καθαρότητα συνείδησης με κόπο, και μεγάλη συγχωρητικότητα από μέρους των πνευματικών.

Η μετάνοια του λαού σαν μια διαρκής και εφ όρου ζωής διεργασία εσωτερική πνευματική ορατή μόνο σε ανθρώπους που πιστεύουν πως μόνο ο Χριστός τελικά σώζει.

Δηλαδή ανθρώπους που μπροστά στην κάμερα παραμένουν αφανείς, ασήμαντοι, δεν διαφημίζεται ο Χριστός, δεν επιβάλλεται, ΟΜΟΛΟΓΕΙΤΑΙ.

Τα περιοριστικά θλιβερά μέτρα με τις μάσκες και τις αποστάσεις που αποτυπώνονται σε άλλους ναούς, όπου το ποίμνιο έχει εξελιχθεί σε μια νέα κατάσταση, «3 κι ο κούκος», ένα βήμα μετά την πασχάλια περίοδο των άδειων ναών, είναι κι αυτό μια νέα κατάσταση (ίδια από παλιά).

Ιερείς που βρίσκονται μακρυά από τον κόσμο, υπάλληλοι που βγάζουν την Θεία Κοινωνία και την επαναφέρουν αμέσως στην Αγία Τράπεζα, που χρειάζονται μετάνοια και διαπαιδαγώγηση αυτοί οι ίδιοι, σκληροί, αμετανόητοι χωρίς κοινωνία Χριστού πρωτίστως αυτοί, αναρωτιέται κανείς εάν έχουν πνευματικό, εάν ταπεινά εξομολογούνται, ώστε να μπορέσει να εννοηθεί γιατί ελάχιστοι πιστοί κοινωνούν στην ενορία τους.

Γιατί καταλύουν μόνον αυτοί έρημοι και μόνοι τον Χριστό, αποφεύγοντας την μοιρασιά και την κοινωνία με το ποίμνιο!

Δεν θα έκανε εντύπωση πως αυτοί οι ιερείς έμειναν απροστάτευτοι από την φοβία της διαρκούς Συνόδου και φορούν μάσκα στην Θεία Λειτουργία και περήφανοι για την υπακοή τους μέχρι σήμερα και κυρίως τον φόβο του προστίμου, μιλούν γι αυτό ακόμη και σήμερα στο ποίμνιο. Άρεσε…το πρόστιμο.

Ανακούφισε…ως τιμωρία.

Όμως έχει στόμα ο λαός για να πεινά, να διψά, να μιλά και να ζητά Χριστό. Οι κάμερες μιλούν…

Όταν μπροστά στην κάμερα άνθρωποι αθρόα προσέρχονται και μεταλαμβάνουν ειρηνικά, ανενοχικά, άφοβα, με τόλμη Χριστού, εντός και εκτός της χώρας, μπορεί ο λαός να διεκδικήσει πνευματικότητα..κατήχηση…

Αυτός ο στίχος του τραγουδιού από τις «Τρύπες», πιο επίκαιρος παρα ποτέ, αφορά τελικά λαό και κλήρο:

«Φανέρωσε μου την μάσκα που κρύβεις, κάτω από την μάσκα που φοράς.»

[](#)[](#)