Οι τουρκικές απαιτήσεις είναι σαφείς.

Η Άγκυρα απαιτεί την πλήρη συνθηκολόγηση της ελίτ του Κολωνακίου, με προϋπόθεση, για την έναρξη του ελληνοτουρκικού διαλόγου, την διμερή συζήτηση, για το νομικό καθεστώς του Αιγαίου.

Με λίγα λόγια, η Ελλάδα πρέπει να αποδεχθεί την απώλεια κάποιων νησιών, στο Αιγαίο, τα οποία η κυβέρνηση της Άγκυρας τα θεωρεί, ως ανήκοντα στην τουρκική επικράτεια, ακόμη και αν αυτά τα νησιά βρίσκονται, όχι μόνο, κοντά στις μικρασιατικές ακτές, αλλά και στην καρδιά του Αιγαίου.

Όλοι αυτοί, που εμπλέκονται στο ΕΛΙΑΜΕΠ, ο Θάνος Ντόκος, όπως και ο νέος γενικός διευθυντής του ΕΛΙΑΜΕΠ καθηγητής Γιώργος Παγουλάτος, αλλά και οι πρώην πρεσβευτές Παύλος Αποστολίδης, Γιώργος Ζέππος, Βασίλης Κασκαρέλης και οι καθηγητές-μέλη του ΕΛΙΑΜΕΠ, Χρήστος Ροζάκης, Ιωάννης Γρηγοριάδης, Αλέξης Ηρακλείδης, Λουκάς Τσούκαλης (πρόεδρος του δ. σ. του ΕΛΙΑΜΕΠ), Παναγιώτης Τσάκωνας και Δημήτρης Καιρίδης, ως “ρεαλιστές”, δεν αποτελούν ό,τι το καλύτερο, ως σύμβουλοι του πρωθυπουργού, για την αντιμετώπιση των τουρκικών απαιτήσεων που φθάνουν, στο επίπεδο των εντολών, που αν αγνοηθούν, αυτή η πράξη θα επιφέρει συνέπειες. Και αυτές οι συνέπειες σημαίνουν κλιμάκωση. Δηλαδή πολεμική σύγκρουση.

Σε αυτές τις συνθήκες, ο “ρεαλισμός”, που αποτελεί την αποκλειστική πολιτική που υπερασπίζονται οι “ευρωπαϊστές”, οδηγεί, στην συνέχιση του υποτιθέμενου κατευνασμού του γειτονικού θηρίου και φυσικά, αφού ο κατευνασμός αυτός αποσκοπεί στην, πάση θυσία, αποφυγή μιας πολεμικής αντιπαράθεσης, με την Άγκυρα, οδηγεί, τελικά, στην αποδοχή των τουρκικών αξιώσεων.

Εννοείται, βέβαια, ότι ο πόλεμος, με την γείτονα, είναι κάτι που πρέπει να αποφευχθεί. Δεν μπορεί να είναι και δεν πρέπει να είναι σκοπός και στόχος. Και ως εκ τούτου, οι συνεχείς συζητήσεις και οι διαπραγματεύσεις, επί παντός επιστητού και για κάθε σχέδιο, που μπορεί να προταθεί, είναι απαραίτητες.

Αλλά εάν όλα αυτά δεν συνοδεύονται από την χρειαζούμενη ύπαρξη της αποτρεπτικής ισχύος και την βούληση, για την χρήση, πάση δυνάμει, της ισχύος αυτής, τότε, οι όποιες συζητήσεις και διαπραγματεύσεις δεν είναι τίποτε περισσότερο, από έναν μανδύα, ο οποιος, απλώς, προσπαθεί να καλύψει την δειλία και την διάθεση των “ευρωπαϊστών” του Κολωνακίου, προς αποδοχή των απαιτήσεων της ελίτ της Άγκυρας και ουσιαστικά, για συνθηκολογηση, χωρίς πόλεμο, όπως ακριβώς επιδιώκουν και οι κυβερνώντες, στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου.

Κάπως έτσι, όμως, η Ελλάδα και ο πληθυσμός της οδηγούνται στο να μετατραπούν, εκτός από υποχείρια των ευρωθεσμικών δανειστών και σε υποχείρια οσων κυβερνούν και την Άγκυρα.

Και η επιβολή αυτής της συγκυριαρχιας είναι προ των πυλών.

Αλλά, για να γίνει κάτι τέτοιο, απαραίτητο είναι να ερωτηθεί η ελληνική κοινωνία, αφού προηγουμένως, χρησιμοποιηθεί, όταν χρειασθεί, η αποτρεπτική ισχύς της χώρας.

Και όταν μιλάμε για για την χρήση της αποτρεπτικής ισχύος αυτή δεν μπορεί να εξαντληθεί, σε κάποιο μεμονωμένο επεισόδιο κάποιων ωρών. Μιλάμε για πλήρη χρήση της ισχύος αυτής - όση έχει απομείνει, από την πολυετή αποδυνάμωση της, εξ αιτίας της βαριάς οικονομικής κρίσης, που συνεχίζεται.

Φοβούμαι, όμως, ότι κάτι τέτοιο η εντόπια ηγέτιδα τάξη θα το αποφύγει.

Δυστυχώς.

freepen.gr**