Την Κυριακή Γ’ Ματθαίου (28η τ.μ.) ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορωνείας κ. Παντελεήμων, ως εντεταλμένος Επίσκοπος της Αρχιεπισκοπικής Περιφερείας, χοροστάτησε στον Όρθρο και προέστη στην Θεία Λειτουργία προεορτίως στον Ιερό Ναό Αγίου Αποστόλου Παύλου Σταθμού Λαρίσης.

Τον πλαισίωσαν ο εκλεκτός προϊστάμενος Αρχιμ. Φιλόθεος Ορφανουδάκης και οι συνεφημέριοί του Πρωτοπρ. Μιλτιάδης Καστανάς και ο π. Εμμανουήλ Χριστοφόρου.

Η ευαγγελική περικοπή της ημέρας έδωσε την αφορμή για το κήρυγμα του Σεβασμιωτάτου.

1. Η προτροπή «μη μεριμνάτε», είπε, ηχεί εντελώς παράδοξα. Γιατί η μέριμνα ανήκει στην ανθρώπινη ζωή.

Ολόκληρη η ζωή μας είναι γεμάτη από φροντίδες. Πώς μπορεί ο Ιησούς να μας λέει «μη μερμνάτε»; Θα θέλαμε να μπορούσαμε να μη μεριμνάμε.

Είναι όμως αυτό δυνατό; Δεν θα χαρακτηρίζαμε τουλάχιστον επιπόλαιο, ένα άνθρωπο, που δεν μερμνά, δεν φροντίζει για το παρόν και το μέλλον του;

Δεν είμαστε ούτε φυτά ούτε ζώα, που ζουν και αυξάνουν ενστικτωδώς. Πώς, λοιπόν, ο Κύριος μπορεί να μας λέει «εμβλέψατε εις τα πετεινά του ουρανού» (Ματθ. στ, 26) και
«καταμάθετε τα κρίνα του αγρού» (Ματθ. στ, 28);

Πώς όμως μπορούμε να είμαστε αμέριμνοι, όπως τα ζώα και τα φυτά; Εμείς είμαστε άνθρωποι με ευθύνες και υποχρεώσεις!

2. Όταν ο Χριστός λέει «εμβλέψατε» και «καταμάθετε», δεν εννοεί να μη σπείρετε, να μη θερίζετε, να μη εργάζεσθε.

Πολύ περισσότερο τα προϋποθέτει όλα αυτά. Αλλά θέλει να μας τονίσει: Αφού κάνετε ό,τι πρέπει, μη αγωνιάτε.

Τα φυτά και τα ζώα, αν και δεν φροντίζουν όπως εσείς, και ζουν και αυξάνονται. Εσείς που φροντίζετε, γιατί αγωνιάτε;

Η υγιής φροντίδα δεν καταδικάζεται, προϋποτίθεται. Η αγωνιώδης μέριμνα καταδικάζεται.

Γιατί αυτή γίνεται άγχος, αγωνία, φόβος και δηλητηριάζει και φθείρει την ζωή μας. Και αποδεικνύει την έλλειψη εμπιστοσύνης στον Θεό και την ολιγοπιστία μας.

Γι’ αυτό χρειάζεται μια ολοκληρωτική εσωτερική αλλαγή. Πώς θα επιτευχθεί αυτή η αλλαγή;

3. Την απάντηση την δίνει ο Κύριος: «Ζητείτε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν» (Ματθ. στ, 33).

Όταν κάποιος απορροφηθεί από ένα μεγάλο έργο, μια προσπάθεια, μια έρευνα, μια αποστολή, δεν τον απασχολούν άλλα πράγματα. Όλα έρχονται σε δεύτερη μοίρα.

Μας λέει, λοιπόν, ο Κύριος η μοναδική αλλαγή από την οποία εξαρτώνται τα πάντα είναι να αποδεχθεί ο άνθρωπος ως σπουδαίο, ό,τι είναι σπουδαίο για τον Θεό.

Τότε δημιουργείται μια νέα ζωντανή σχέση μεταξύ Θεού καΙ ανθρώπου. Και η πραγματικότητα αλλάζει.

4. Μάλλον αλλάζει η αντιμετώπιση της πραγματικότητας εκ μέρους του ανθρώπου. Ο άνθρωπος αποκτά τότε ρίζες στην εμπιστοσύνη στον Θεό.

Δεν αισθάνεται πια «ξένος και πάροικος» (Εφεσσίους β, 8) μέσα στον κόσμο. Ζεί μέσα στην ιδιοκτησία του Πατέρα του.

Αισθάνεται τον εαυτό του ασφαλή στα χέρια του Θεού. Τότε δεν έχει πιά θέση η αγωνιώδης μέριμνα.

Αφού ο Θεός μάς παρέχει «υπερεκπερισσού ων αιτούμεθα ή νοούμεν» (Εφεσσίους γ, 20).

Μπορούμε να ζούμε, να εργαζόμαστε, να φροντίζουμε ακόμη, αλλά αναπαυμένοι κάτω από το βλέμμα κα μέσα στην αγκαλιά του Πατέρα μας.

Αφού «Αυτώ μέλει περί υμών», όπως μας βεβαιώνει και ο Απ. Πέτρος (Α Πετρ. ε, 7).

[](#)[](#)