“; i.innerHTML=l}; //]]>
Ὁ Σταυρὸςτοῦ Χριστοῦ μας εἶναιτὸ σύμβολο τῆς νίκης τῆςζωῆς ἐπὶτοῦ θανάτου. Ἡ παροῦσαζωὴ εἶναι ἕναςἀδυσώπητος ἀγῶναςὑπέρβασης τοῦ θανάτου. Κάθεκτίσμα ἀγωνίζεται νὰ ξεπεράσῃτὰ ὅρια τῆςκτιστότητός του, νὰ ξεπεράσῃ τὴνφθορὰ τοῦ κόσμου, τὸμηδενισμὸ καὶ τὴνἐπιστροφὴ στὴνἀνυπαρξία. Ὅλα τὰὄντα ἀγαποῦντὴν ζωή. Γι’ αὐτὸκαὶ εἶναι ἀπαραίτητηἡ σύνδεση μὲ τὴνπηγὴ τῆς ζωῆς.Καὶ αὐτὸγίνεται μόνον διὰ τοῦ Σταυροῦ,διότι ἐπάνω του καρφώθηκε ἡ πηγὴτῆς ζωῆς, ὁσαρκωμένος Λόγος τοῦ Πατρός. Χωρὶς Σταυρὸεἶναι σίγουρη ἡ κυριαρχία τοῦαἰώνιου θανάτου, χειρότερο τοῦὁποίου δὲν ὑπάρχει. Ἡ Ἐκκλησίασήμερα, στὸ μέσον ἀκριβῶςτῆς Ἁγίας καὶΜεγάλης Τεσσαρακοστῆς, τὸν προβάλλει,γιὰ νὰ μᾶςδιδάξῃ πώς, ὅταν ἔχουμετὸν Σταυρὸ στὸμέσον τῆς ζωῆς μας, μποροῦμενὰ φθάσουμε ἕως τὸτέρμα, ποὺ εἶναι ἡἈνάσταση. Θέλει νὰ μᾶςδώσῃ δύναμη νὰ συνεχίσουμε τὸνπνευματικό μας ἀγῶνα μὲδιάθεση θυσιαστική, μέσα σὲ πνεῦμακατανύξεως, δακρύων κατανύξεως, ἀλλὰκαὶ χαρᾶς γιὰτὸ ἐπερχόμενοτέλος, τὴν Ἀνάσταση.
Ὁ Σταυρὸςδὲν εἶναι λυπηρός, ἀλλὰχαρμόσυνος. Τὸν ἀτενίζουμε μὲλαχτάρα καὶ θαυμασμό, τὸν ἀσπαζόμαστεὡς σωτήριο, τὸν προσκυνοῦμεσαρκωθέντα, γιατὶ ὁ Σταυρὸςδὲν εἶναι πρωτίστως τὸσχῆμα τοῦ ξύλου, ἀλλὰΑὐτὸς ποὺἅπλωσε τὰ χέρια Του ἐπάνωΤου καὶ ἔγινε Σταυρός,δίνοντας ἀξία μὲ τὸσχῆμα τῶν χεριῶνκαὶ τοῦ σώματός Τουστὸ ξύλο. Σταυρὸς εἶναιὀ ἴδιος ὁΧριστὸς στὸ Γολγοθά, ὁνικητὴς τοῦ κόσμου, γι’ αὐτὸκαὶ τὸ πάνσεπτο σχῆματοῦ ξύλου, ἐπάνω στὸὁποῖο καρφώθηκε,γίνεται ἀπὸ ὄργανοκαταδίκης ἀφορμὴ σωτηρίας. Φρίττουν καὶτρέμουν οἱ δαίμονες, κάθε φορὰ ποὺδιὰ τοῦ Σταυροῦἁγιάζεται ὁ κόσμος, γιατὶθυμοῦνται ὅτι δι’ αὐτοῦὁ θάνατος θανατώθηκε, ὅτιδιὰ τοῦ θανάτου τοῦΣωτῆρος κατελύθη τὸ κράτος τοῦᾅδη καὶ σώθηκε ἡἀνθρωπότητα ἀπὸτὴν ἐξουσία τους.Τρελαίνονται στὴ σκέψη πὼς ὁἄνθρωπος τοὺς ἐξευτέλισεκαὶ τοὺς νίκησε στὸπρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου, γι’ αὐτὸκαὶ λυσσαλέα ἀγωνίζονταινυχθημερὸν καὶ δίχωςσταματημὸ νὰ ἀποτρέψουντὸν κάθε ἄνθρωπο ἀπὸτὸ σταύρωμα τῶν παθῶντου. Ἡ Ὀρθοδοξίαεἶναι ἡ πίστη τοῦΣταυροῦ καὶ τῆςἈναστάσεως. Ἐκτὸςἀπὸ τὴνἀφορμὴ τῆςἐνισχύσεως τῆς ἄσκησήςμας στὴν περίδο αὐτή, ἡἘκκλησία βλέπει τὴν τρίτη Κυριακὴτῶν Νηστειῶν ὡςσυνέχεια τῶν Κυριακῶν τῆςὈρθοδοξίας καὶ τοῦφωστῆρος τῆς Ὀρθοδοξίας,ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ.Στὶς θρησκεῖες τοῦκόσμου καὶ τὶς χριστιανικὲςαἱρέσεις ἡ ἀλήθειαεἶναι διαστρεβλωμένη, κουτσουρεμένη, ψευδής, ἀνυπόστατη,ἀδύναμη, καταστροφική, δαιμονιώδης. Γι’ αὐτὸκαὶ ἐκτὸςτῆς ὀρθοδόξου ἀσκήσεωςκαὶ πνευματικῆς μυστηριακῆςζωῆς ὅλα ἐπιτρέπονται,ἀπὸ τὰπιό χαλαρὰ μέχρι καὶ τὰπιό αὐστηρὰ καὶἀπάνθρωπα. Ὁ ζυγὸςὅμως τοῦ Χριστοῦεἶναι χρήσιμος καὶ ἐλαφρὺςγιὰ ὅσουςδιακρίνουν μέσα του τὴν ἀλήθεια ποὺσῴζει.
Στοὺς ὀκνηροὺςκαὶ χαλαροὺς χριστιανοὺςἡ πορεία διὰ τοῦΣταυροῦ φαντάζει δύσκολο ἐγχείρημα. Ἡπλειονότητα τῶν χριστιανῶν θέλει νὰφθάσῃ στὸν Θεὸἀβασάνιστα, ἀλλὰδὲν μπορεῖ νὰκατανοήσῃ πὼς αὐτὴἡ πορεία εἶναι ὄντωςεὔκολη καὶ πὼςἡ μοναδικὴ δυσκολία τηςεἶναι ἡ γεναία ἀπόφαση.Ὁ ἄνθρωπος εἶναιὂν μὲ ἀπεριόριστεςδυνατότητες καὶ τὸ μόνο ποὺτὸν περιορίζει εἶναι ἡἐμμονή του στὴν ἀναποφασιστικότητα.Χρειαζόμαστε ἕνα ξύπνημα, γιὰ νὰσηκωθοῦμε ἀπὸτὸν ὕπνο τοῦκοσμικοῦ φρονήματος. Ναί! κοιμώμαστε, ἀδελφοίμου, ὅσο εἴμαστε σὲἐγρήγορση γιὰ τὰτοῦ κόσμου, διότι αὐτὸςὁ κόσμος θὰ παρέλθῃἀνεπιστρεπτί. Ὁ Σταυρὸςεἶναι τὸ ξυπνητήριμας· ἡ ὥρα περνᾶ·τὸ τέλος πλησιάζει· ὁ χρόνος ἐγγίζειστὸ τέρμα του· ὁ Χριστὸςἔρχεται· κι ἔρχεται μὲτὸν Σταυρό Του, ποὺ θὰφανῇ σὲ ὅλητὴ γῆ, σὲὅλο τὸ σύμπαν. Ἂνδὲν μᾶς βρῇμὲ τὸν Σταυρὸστοὺς ὤμους, τότε κι ἐμεῖςδὲν θὰ ἀνήκουμεστὴν μερίδα Του, δὲν θὰἔχουμε θέση στὴν πλευρά Του,στὴν πλευρὰ τῶνσταυροαναστημένων πιστῶν Του. Γιὰ νὰσηκώσουμε στοὺς ὤμους μας τὸνδικό μας Σταυρό, χρειάζεται πρωτίστως νὰ ἀγαπήσουμετὸ σταυρικὸ φρόνημα, ποὺεἶναι θυσία τοῦ ἑαυτοῦμας. Αὐτὸ τὸσταυρικὸ φρόνημα ὅμως ὁδηγεῖστὴν Ἀνάσταση. Ἂνθέλουμε τὸν Χριστὸ Ἀναστάντα,δὲν γίνεται νὰ μὴνΤὸν θέλουμε καὶ Σταυρωθέντα.Γι’ αὐτὸ καὶἂν θέλουμε κι ἐμεῖςνὰ βιώσουμε τὴν προσωπικήμας Ἀνάσταση, χρειάζεται νὰπεράσουμε μέσα ἀπὸ τὴνδίοδο τῆς προσωπικῆς μαςσταυρώσεως, ποὺ θὰ μᾶς βγάλῃ στὴνΒασιλεία τῶν οὐρανῶν.
π. Στυλιανός Μακρής