Agioi_Anikitos-Fotios_1.jpg

Γράφει ο π. Ηλίας Μάκος στην Romfea.gr

Πέρασαν, στην κυριολεξία, δια πυρός και σιδήρου, ο άγιος Ανίκητος και ο ανιψιός του Φώτιος, που εορτάζουν στις 12 Αυγούστου.

Και τι μαρτύρια δεν τους έκαναν οι ειδωλολάτρες, για να τους κάμψουν το Χριστιανικό φρόνημα και να τους αναγκάσουν να προσκυνήσουν στα είδωλα. Άγριο ξύλο, σε τέτοιο σημείο, που φαίνονταν τα κόκαλά τους.

Και μετά τους έτριβαν τις πληγές με ξύδι και αλάτι. Τους λιθοβόλησαν και τους έριξαν στη φωτιά, αλλά άντεξαν. Τους έβαλαν σε καυτό λουτρό, αλλά αυτοί ένιωθαν δροσιά.

Ο Ανίκητος, πέρασε ακόμη περισσότερα, κάτι που προκάλεσε το θαυμασμό του ανιψιού του Φωτίου και τον ακολούθησε με τη θέλησή του στα αβάσταχτα, με τι δική μας λογική, μαρτύρια.

Έστειλαν κατά πάνω του αγριεμένο γιγαντόσωμο λιοντάρι για να τον κατασπαράξει, αλλά μόλις τον πλησίασε ημέρεψε και δεν τον άγγιξε. Τον έδεσαν σε τροχό, που από κάτω έκαιγε φωτιά.

Το κορμί του κομματιάζονταν και καιγόταν, ενώ εκείνος το μόνο, που έκανε, ως αντίδραση ήταν να προσεύχεται, όχι για τη σωτηρία του εαυτού του, αλλά για να μετανοήσουν οι διώκτες του και να βρουν το δρόμο του αληθινού Θεού.

Και από εκεί, τελικά, εξήλθε σώος και αβλαβής. Ήταν τόσο το μένος των ειδωλολατρών και εναντίον του Ανίκητου και εναντίον του Φωτίου, που τους έκαψαν σ΄ ένα καμίνι, στερεωμένο σε σιδερένιες κολώνες.

Οι σημερινοί άνθρωποι, βέβαια, δεν μπορούμε να φτάσουμε σε τέτοια πνευματικά ύψη. Ωστόσο, ο καθένας μας, κάτι μπορεί να συνεισφέρει σε έργο διακονίας, ώστε όλοι μαζί να συμβάλουμε στο μεγάλο σκοπό της ανακαίνισής μας.

Δεν είναι αρκετή μόνη της η πίστη, οσονδήποτε θερμή και αν είναι, για να φθάσουμε, εκεί, που ο Κύριος μας προορίζει. Χρειάζεται να ακολουθήσουμε τα «ίχνη» του Χριστού, που δεν σημαίνει τίποτε άλλο, από το να βαδίσουμε, όπως

Εκείνος, το δρόμο της αγάπης, που είναι σταυρικός και θυσιαστικός απέναντι στα πάθη μας. Και η αληθινή αγάπη προς το Θεό, αυτή ακριβώς, που έδειξαν οι Μάρτυρες Ανίκητος και Φώτιος, είναι υποκριτική και ψευδής, αν δεν αποδεικνύεται από πράξεις.

Να σταματήσουμε να δουλεύουμε στην αμαρτία. Να μη κτίζουμε τη «φωλιά» μας πάνω σε δένδρα, γιατί θα κοπούν. Το μόνο μέρος, στο οποίο μπορούμε να κτίσουμε την οικοδομή της ψυχής μας, είναι ο αιώνιος και ακλόνητος βράχος, ο Χριστός.

Να πάψουμε να είμαστε κλεισμένοι μέσα στο σώμα μας, να κάνουμε του εαυτούλη μας τις ορέξεις, να κοιτάμε να ικανοποιήσουμε τα μικροσυμφέροντά μας. Έτσι δεν είμαστε ασφαλείς, αλλά ανασφαλείς. Ασφάλεια υπάρχει μόνο κοντά στο Χριστό.