Τις μέρες τούτες τις ευλογημένες τιςδεκαπενταυγουστιάτικες, πού η Εκκλησία μας σταθερά επανέρχεται στην λαμπρήπανήγυρη του θερινού πάσχα και όλα αστράφτουν και λάμπουν στην Χάρη τηςΠαναγιάς μας, μια αδιόρατη θλίψη ευγενικιά, μας συγκλονίζει και συντονίζει τακρύφια αισθήματα της χαρμολύπης μας. Είναι νηστήσιμες αυτές οι μέρες, γιατίείναι μέρες περισυλλογής, αφιερωμένες στην αγνότητα, γιατί κατ εξοχήν αγνήείναι και η Παναγία η Παρθένα. Και φιλτράρονται εξαίσια μέσα στην αποκάρωση τηςκαρδιάς της καλοκαιρινής κάψας, όπου πάσα σαρξ βροτεία σιγεί και παραμένειανενεργή στην αμαρτία και τα πάθη και αυτή την δραστηριότητα τηςπολυπραγμωσύνης μας.Είναι αυτός ο καιρός πού από την μια λάμπει και γεμίζειευφροσύνη τις ψυχές, ευφροσύνη τέτοια πού την πλαισιώνουν θυμιάματα καιτροπάρια παρακλητικά της αρχαίας ευγένειας της πονεμένης μας φυλής και από τηνάλλη αίθει, θυμίζοντας καρδιές φλεγόμενες από τον θείο έρωτα, αλλά καικατατρυχόμενες από τον καύσωνα των παθών, πού ζητούν τον δροσισμό τους. Και τότε η παραμυθία, η παράκλησις τωνπενθούντων, η γλυκασμός των αγγέλων, των χριστιανών η προστάτις, των θλιβομένωνη χαρά, έρχεται ως αύρα λεπτή και αναψυχή των καμνόντων, να παρηγορήσει, ναενισχύσει, να δώσει την απόκρυφη ελπίδα την μένουσα χαρά, γι αυτούς πούαπόκαμαν από τον καύσωνα της κακίας και γονάτισαν παραδομένοι μέσα στον κλύδωνακαι τον παθών τον τάραχο.Έρχεται η δεσπόζουσα, η γαληνή, η μειλίχια, η θεϊκήτης μορφή για να ελκύσει τον πόνο των ψυχών, των σωμάτων τον κάματο, να ακούσειθρήνους ανθρώπων αποκαμωμένων από την Κακία του κόσμου, των ασθενών τιςικεσίες, αυτών πού αγαπήσαν το παράπονο και αυτών πού θέλουν να πιστέψουν ταρωτήματα.
Άνθρωποι σφάζονται εκατέρωθεν στο όνοματου θεού τους, οι πτωχοί παραγκωνίζονται και συνθλίβονται, ασθένειες με νέαεντυπωσιακά ονόματα της ψυχής και του σώματος και πάθη αρχαία ταλανίζουν τονάνθρωπο, η θλίψη πλεονάζει, η απελπισία θρονιάζεται δέσποινα του κόσμου και ηαπιστία αναίσχυντα κομπάζει για την κυριαρχία της πάνω στους ανθρώπους. Ειδυνατόν πλανώνται και οι εκλεκτοί και ο άνθρωπος κουφάρι άψυχο και πτώμαστολισμένο τις μεγάλες βλασφημίες σήπεται μέσα στην χαρά του κόσμου τους. Αλλά η Παναγιά στέκει ως είναι και ωςήταν, στο εικόνισμα το ορθόδοξο της, στις καρδιές αυτών πού πονάνε και ακόμαελπίζουνε. Είναι η Μάνα του Θεού και είναι η Μάνα του Πόνου.Αγάπη,αγάπη παντού.Μια αγάπη φτιαχτή , ένα σύνθημα να ντυθεί η αμαρτία, η απιστία, η κυνικήαπεμπόληση κάθε ιερού για την αγάπη του Κόσμου, για την συναίνεση των πορνών ,για την ταύτιση με την αρρώστια και την λέπρα πού κατατρώει τους εμπόρουςσυναισθημάτων. Αλλά η Εικόνα της παραμένει αγνή!Παραμένει ατόφια μητρική,ατόφια ορθόδοξη, χαρά ατόφια πνευματική και παράκληση μοναδική! Δεν έχουμε εδώεπιπεδο συναισθηματισμό και συναίνεση στην ανομία. Έχουμε την τελευταία καιμόνη αυθεντικότητα της θεοφανείας. Είναι το έσχατο της αλήθειας καταφύγιο. Πούδεν ξεγελά. Δεν εκβιάζει. Δεν απαιτεί. Αλλά την άχραντη μαντήλα της απλώνει γιανα σκουπίσει τον ιδρώ του καμάτου, τα δάκρυα του πόνου, της αμφιβολίας νασκεδάσει τα νέφη και των λυπηρών τις επαγωγές. Η ατόφια αγάπη στην Παναγίαεπιβιώνει, γιατί είναι η μήτρα της αγάπης και του Χριστού η μητέρα.Είναι ηΕικόνα η Εσχάτη της Αγάπης. Αυτό πού αναζητά ο τυφλός επαίτης ο άνθρωπος, μέσαστο φως το τεχνητό των διαβόλων του κόσμου.Είναι το Άγιο Φως το τελευταίο, τοαυτομάτως απτομενος , ο φάρος πού λάμπει από μακρυά, στις απόκρημνες του κόσμουακτές, η τελευταία γνήσια φλόγα, στο περίλαμπρο αυτό και φτιαχτό πανηγύρι τωνψεύτικων φωτοχυσίων , πού εντυπωσιάζουν τόσο τους υπερήφανους.Είναι ο έλεγχοςκαι η κρίση του σκοταδιού και η δραχμή η απολομένη , πού η παρθένα ψυχήαναζήτησε και βρήκε και εισήλθε φωτοφόρα και χαρούμενη στο Γάμο του Κυρίου της,συγκαλώντας τα αδέρφια της τους ανθρώπους σε χαρά μεγάλη για το εύρημα.Κάτω από τον σταυρό σταυρώνεται η ίδια.Μπρος το κενό μνήμα ανασταίνεται. Είναι η μάνα η αρχέγονη του ανθρώπου πούβίωσε όλο τον πόνο και την δυστυχία του και άκουσε τα παράπονα και τις θλίψειςχριστιανών και αλλοφύλων, ιερέων και λαϊκών, βασιλέων και πενήτων,αγίων καιαμαρτωλών. Είναι η ανακούφιση, η πάντων χαρά, η μεγάλη επιστροφή στην αρχαίααυτή ευγένεια του ανθρώπου, όταν βγήκε από την πνοή του Θεού, άγιος καιζωντανός.Πονεμένα είναι τα τροπάρια πού της ψάλλουμε γιατί νιώθει από πόνο καιπονεμένη, σταυρωμένη είναι και η δική μας πίστη. Χαρούμενοι οι ύμνοι στηνκοίμηση της, γιατί είναι κοίμηση της ζωής, επιστροφή στον Υιό και Θεό της,πασχαλινό εικόνισμα της δικής μας ανάστασης. Η Παναγιά ξεπερνά τα όρια της δικής μαςπίστης και της δικιάς μας θρησκείας. Αγκαλιάζει το σύμπαν σαν μάνα οικουμενική,σαν αρχετυπη Μάνα και Καταφυγή. Στην χάρη της προσπίπτουν αλλόφυλοι. Τηνβοήθεια της επικαλούνται αλλόθρησκοι. Το Πρόσωπο της προσκυνούν και οι εθνικοί.Είναι οικειοτέρα του Υιού της για την πλειονότητα δικών και ξένων. Δεν είναιμόνο αυτή η Μητρική Φιγούρα πού συγκινεί και ελκύει. Βαθιά μέσα του και ομυημένος και ο αμύητος γνωρίζει, γιατί όλοι οι άνθρωποι έχουν τον σπόρο να ταγνωρίζουν μυστικά όλα αυτά, πώς η Παναγία είναι ο Τελειοποιημένος Άνθρωπος. ΤοΠαιδί του Θεού. Ο Θεωμένος. Η νίκη του ανθρώπου πάνω στην αμαρτία. Ο άνθρωποςστον οποίο απόλυτα ευδόκησε ο Θεός και συμφιλιώθηκε μια για πάντα μαζί του.Αυτάη ταπεινή και δεκτική καρδιά τα ψυχανεμίζεται ανεξάρτητα από φυλή, θρησκεία,παιδεία ή γένος. Και αυτή η μυστική η δύναμη και η έλξη πού τρέφουν τέτοιααγάπη και οικειότητα. Μόνο ένας δαιμονισμένος, καθ όλα αμαυρωμένος άνθρωπος,καν ονόματι Χριστιανός, μπορεί να απορρίψει το θεομητορικό πρόσωπο. Η απόλυτηυπερηφάνεια πού είναι η απόλυτη μωρία. Πού είναι η απόλυτη θλίψη, θλίψη τόσοδιεστραμμένη πού δεν δέχεται πιά την Χαρά και επειδή μυστικά τον βασανίζει,αγαπά το σκότος μάλλον , ει την Ζωή των ανθρώπων. Ξέχωρα και πάνω απ όλα τοεπαναλαμβάνουμε είναι η Μάνα του Πόνου, είναι η Μάνα της Παράκλησης. Γι αυτότην αγαπάμε τόσο, διότι δεν παύουμε να θλιβόμαστε και να κατατρυχόμαστε σεαυτόν τον βίο τον πολυκύμαντο. Και αυτή είναι το καταφύγιο και ο γαληνότατοςόρμος, πού οδηγεί στην Ειρήνη την μένουσα, τον Υιό και Θεό της. Γι αυτό και ανψάλλουμε πασχαλινά τροπάρια και πανηγυρίσουμε την έξοδο της την λαμπρή, θα μαςμείνει και μετά και για πάντα. αυτή η αδιόρατη μα έντονη του δεκαπενταύγουστουχαρμολύπη, αυτή η μυστική συγκίνηση , πού σάρκα έχει την ρωμαίικη ψυχή μας τηνθεομητοροστολισμένη και για ψυχή την νοσταλγία της χαράς των αγγέλων, της χαράςνα ζούμε στον κόσμο του Υιού της. Και Αυτή παραμένει η θύρα η μυστική για αυτήτην Ζωή. Καλό Δεκαπενταύγουστο!
π. Παντελεήμων Κρούσκοςπηγή:εδώloading…