Η Τουρκία λοιπόν δεν είναι προβλέψιμη μονάχα σε ότι αφορά τις προθέσεις της. Είναι προβλέψιμη και στα ζητήματα που σχετίζονται με την διαχείριση των επιχειρησιακών της αδυναμιών και σε αυτό ακριβώς το κομβικό ζήτημα, η απάντηση την οποία οφείλει να δώσει το νέο Ελληνικό επιχειρησιακό δόγμα, θα πρέπει να είναι συντριπτική και απολύτως εναρμονισμένη με την απαραίτητη νέα αντίληψη για την στρατηγική ενδυνάμωση του Ελληνισμού στην νέα περιφερειακή ισορροπία ισχύος. Και φυσικά αυτή απάντηση θα πρέπει να δοθεί τώρα, γιατί στο μέλλον αυτό το συγκριτικό πλεονέκτημα, μπορεί να έχει χαθεί οριστικά.
Δηλαδή πόλεμος;;; Θα ρωτήσουν κάποιοι…
Ναι πόλεμος θα απαντήσουμε με απόλυτη κατηγορηματικότητα εμείς. Πόλεμος διότι αυτό που βιώνουμε δεκαετίες ολόκληρες, ΔΕΝ είναι Ειρήνη.
Είναι μια πανάκριβη αγορά ενός γκρίζου καθεστώτος ΜΗ πολέμου, μέσα στο οποίο συντηρείται ένα περιβάλλον αυταπατών που ευνοεί την Τουρκία στην προσπάθειά της να ροκανίζει Ελληνική κυριαρχία και Ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα και την ίδια στιγμή προσφέρει στο Ελληνικό πολιτικό προσωπικό την πολυτέλεια να νέμεται την εξουσία, πουλώντας «σύνεση», «νηφαλιότητα» και φύκια για μεταξωτές κορδέλες στους Ιθαγενείς.
Ναι πόλεμος. Γιατί η αγορά του ΜΗ πολέμου, όταν προϋποθέτει την τοποθέτηση ταφόπλακας στα Εθνικά Ιστορικά Δίκαια, ΔΕΝ είναι Ειρήνη.
Είναι ένας κατάπτυστος ιστορικός και γεωπολιτικός συμβιβασμός και στην ιδιότυπη θερμοκοιτίδα του συντηρούνται και αναπτύσσονται στρατηγικές και δυνάμεις που απειλούν με ακρωτηριασμό και την Μητροπολιτική Γη που εγκατέλειψε αυτά τα Δίκαια στην λήθη της Ιστορίας, για να αγοράσει με ελάχιστα αργύρια, πολιτικό χρόνο και αέρα κοπανιστό.
Ναι πόλεμος. Γιατί στην Κύπρο υπάρχει δύναμη Κατοχής. Και τις δυνάμεις Κατοχής οφείλεις να τις πετάξεις στην θάλασσα.
Και οφείλεις να το πράξεις αυτό, διότι κάθε συζήτηση μαζί τους νομιμοποιεί την Κατοχή, οριστικοποιεί την απώλεια εδαφών, ανοίγει την όρεξη για περαιτέρω διεύρυνση του Κατοχικού κεκτημένου. Το casus belli του Ελληνισμού, έπρεπε ήδη να έχει ενεργοποιηθεί χθες, αλλά στο Ελληνικό πολιτικό σύστημα, η Εθνική ταπείνωση απορροφάται χωρίς να ιδρώνουν αυτιά και χωρίς φυσικά να ανοίγουν οι μύτες.
Ναι πόλεμος. Γιατί αυτός ο πόλεμος δεν θα είναι προϊόν τυχοδιωκτισμού, αλλά συνεπακόλουθο της άσκησης πλήρους κυριαρχίας και νομίμων κυριαρχικών Δικαιωμάτων, έτσι όπως αυτά θεμελιώνονται μέσα από το Διεθνές Δίκαιο και τις ισχύουσες Διεθνείς Συνθήκες.
Ναι πόλεμος. Γιατί εδώ που έχουν οδηγηθεί τα πράγματα, αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος να υπενθυμίσεις στους πάντες ότι είσαι παρών, ότι διαθέτεις μνήμη και αποφασιστικότητα να μην εκχωρήσεις τίποτε από όσα σου αμφισβητούν και κανένα απολύτως δικαίωμα από όσα ροκάνισαν σταδιακά όσοι απετόλμησαν να παραβιάσουν Διεθνείς Συνθήκες.
Ναι πόλεμος. Γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος να ορίσεις εσύ την ατζέντα και τους κανόνες του παιχνιδιού, εξαναγκάζοντας εχθρούς και φίλους να συνειδητοποιήσουν πως το παιχνίδι μαζί σου τελείωσε και πως το μόνο λάφυρο για το οποίο συζητάς, είναι η παράνομη μπάζα ενός θρασύτατου και απαράδεκτου πειρατή, την οποία απαιτείς να παραδώσει ΤΩΡΑ στους νόμιμους δικαιούχους.
Ναι πόλεμος. Διότι τα αυτονόητα δεν τα διασφαλίζεις διαφορετικά από μια Τουρκία που διεκδικεί από σένα τα πάντα.
Και διότι αυτός είναι ίσως ο μοναδικός τρόπος για να θυμίσεις σε μια τέτοια Τουρκία, πως ή θα αποσυρθεί τώρα από όσα παρανόμως οικειοποιήθηκε ή θα οδηγηθεί η ίδια στον αμετάκλητο διαμελισμό.
Ναι πόλεμος. Διότι αυτήν την στιγμή, η Ελλάδα έχει την ιστορική ευκαιρία να διασφαλίσει ευρύτατη στρατηγική στήριξη με αμιγώς αντιτουρκικό προσανατολισμό, καθιστώντας και άλλες ισχυρές δυνάμεις κοινωνούς της ιδέας για αποκατάσταση των Ιστορικών Δικαίων, οδηγώντας στην καθολική κατάρρευση τον νέο-οθωμανικό μεγαλοϊδεατισμό.
Ναι πόλεμος. Διότι τα πάντα σε πόλεμο οδηγούν και αλίμονο σε αυτούς που δεν το αντιλαμβάνονται. Και η Ελλάδα σε αυτόν τον πόλεμο δεν πρέπει να συρθεί αιφνιδιασμένη, με κλονισμένη αυτοπεποίθηση, με μίζερα οράματα που θα αφορούν στην διαχείριση της ήττας, με πλήρως αποδυναμωμένα τα νώτα της και αναζητώντας ένα νέο επίπεδο ισορροπίας στα όρια που θα της επιτρέψει ο νεο-οθωμανικός μαξιμαλισμός, γιατί ένας τέτοιος πόλεμος θα είναι απλώς το πρόσχημα που θα επισφραγίσει μια προαποφασισμένη ήττα.
Η Ελλάδα σε αυτόν τον πόλεμο οφείλει να σύρει την Τουρκία με όρους Διεθνούς Δικαίου. Να την σύρει και να την ταπεινώσει υποχρεώνοντάς την να συνειδητοποιήσει πως πέρα από τα νεο-οθωμανικά πατσαβουρόχαρτα, υπάρχουν Ιστορικά Δίκαια που έχει καταπατήσει και ότι έφτασε η δική της η ώρα για το λογαριασμό. Αυτό φυσικά προϋποθέτει τρία πράγματα:
Να είναι η πατρίδα μας αυτή που θα έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων άρα και το συγκριτικό πλεονέκτημα της απρόβλεπτης και αποφασισμένης δύναμης που δεν παζαρεύει ούτε κατ’ ελάχιστον τα θεσμοθετημένα κυριαρχικά και άλλα δικαιώματά της…
Να φιλοτεχνήσει άμεσα ένα πρωταγωνιστικό περιφερειακό προφίλ που θα την καταστήσει ικανή να προωθήσει ένα σαφές και ολοκληρωμένο στρατηγικό όραμα ως σοβαρή περιφερειακή παρουσία σε ένα περιβάλλον ευέλικτων και δυναμικών στρατηγικών συμμαχιών…
Να παρέμβει αιφνίδια στις εξελίξεις, με ολοκληρωμένο διπλωματικοπολιτικό και επιχειρησιακό σχεδιασμό και κυρίως να παρέμβει αποφασισμένη να ενεργοποιήσει το εργαλείο του πρώτου συντριπτικού στρατηγικού πλήγματος.
Να αποδομήσουμε τώρα την πολιτική νοσηρότητα με φυγή προς τα εμπρός…
Προφανώς όλα τα παραπάνω, προϋποθέτουν σημαντικές ανατροπές, που θα αποδομήσουν την πολιτική νοσηρότητα που κυριαρχεί στην αντίληψη από την οποία διαπνέεται το πολιτικό προσωπικό και ταυτόχρονα διαχέεται και ανατροφοδοτεί φαινόμενα μαζικής πολιτικής αποστράτευσης και παραλυτικού διχασμού μέσα στην Ελληνική κοινωνία.
Στρατηγιστές και πολιτικοί παράγοντες που αντιλαμβάνονται ότι η χώρα σύρεται σε μια άνευ όρων συνθηκολόγηση, από ένα πολιτικό προσωπικό που περιορίζεται στο να αναζητά «πιασάρικα» αντισταθμίσματα για να συμψηφίσει με αυτά στα μάτια της κοινωνίας την πολλαπλή Εθνική τραγωδία που «σιγοψήνεται», ΔΕΝ έχουν δικαίωμα στην σιωπή και ΔΕΝ μπορούν να εξαντλούν την αντίθεσή τους στην αυστηρή κριτική παρατήρηση. Οφείλουν να αναλάβουν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες σε κατεύθυνση αμιγώς πολιτική, που να καταδεικνύει στην κοινωνία τον άλλο δρόμο και να εμπνεύσει την μαχητική επανενεργοποίησή της, στην κατεύθυνση της ουσιαστικής υπεράσπισης των Εθνικών Δικαίων.
Η ανάγκη άμεσης συγκρότησης ενός πλειοψηφικού πολιτικού ρεύματος με Δημοκρατικό – Πατριωτικό προσανατολισμό που να απαιτήσει το πάγωμα κάθε ολέθριας διαπραγμάτευσης και να διεκδικήσει πρωταγωνιστικό ρόλο και λόγο στις αποφάσεις, είναι εξαιρετικά επείγουσα και αποτελεί όρο για την στρατηγική επιβίωση του Ελληνισμού.
Η αλλαγή τακτικής απέναντι στον θρασύ και επιθετικό γείτονα, δεν μπορεί να συνεχίσει να διατυπώνεται ως ευχή σε ώτα μη ακουόντων. Κάποιοι θα πρέπει να αναλάβουν και την ευθύνη των αποφάσεων. Κι αυτήν την φορά, η πατρίδα μας έχει την υποχρέωση να είναι παρούσα στο ραντεβού της με την Ιστορία.
Ας αναλογιστούμε που οδηγούνται τα πράγματα και ας αναλάβουμε επιτέλους την ιστορική μας ευθύνη.

Πηγή: i-epikaira**